14-02-1892 r. - w Warszawie urodził się Tadeusz Walenty Pełczyński ps Grzegorz, Adam, Robak, generał brygady Wojska Polskiego

Po zakończeniu kampanii wrześniowej przybył do Warszawy i podjął działalność konspiracyjną w SZP, a następnie ZWZ i AK. W latach 1940-1941 komendant okręgu lubelskiego ZWZ. Rozpracowany przez tamtejsze gestapo powrócił do Warszawy i objął funkcję szefa sztabu KG ZWZ-AK (VII 1941 - X 1944). Jednocześnie, od lipca 1943 r., był zastępcą komendanta głównego AK. 1 października 1943 r. mianowany przez Naczelnego Wodza na stopień generała brygady. W czasie powstania warszawskiego został ciężko ranny podczas bombardowania gmachu PKO na ul. Świętokrzyskiej (4 września 1944 r.), przez co przestał pełnić funkcję szefa sztabu KG AK. Po wyzwoleniu obozu przez aliantów w 1945 r. trafił do Londynu i tam pozostał. Na emigracji działał od grudnia 1945 r. jako m.in. szef gabinetu Naczelnego Wodza i przewodniczący Komisji Historycznej AK przy sztabie głównym w Londynie (do 1947 r.). Aktywny działacz organizacji kombatanckich, związanych z AK, współzałożyciel, a w latach 1956-1969 przewodniczący Rady Studium Polski Podziemnej. Pochowany został w Londynie. W 1995 r. ekshumowano jego szczątki oraz jego żony i pochowano je na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie w grobie ich syna Krzysztofa, poległego w powstaniu warszawskim.

14-02-1900 r. - urodził się sierż. Józef Marcinkowski ps. Andrzej

W wieku 16 lat wstąpił ochotniczo do WP. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Trafił do niewoli sowieckiej, z której uciekł i wstąpił do konspiracji. Przeprowadził wiele akcji bojowych. Uczestnik akcji „Burza”. Rozwiązał swój oddział. Ujawnił się w 1947 r. W 1950 r. utworzył Samoobronę Ziemi Mazowieckiej. 7.11.1950 r. organizacja została rozbita, a on sam aresztowany. Został skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano 2.04.1952 r.

14-02-1970 r. - zmarł Feliks Janson ps. Rejgras

Urodzony 13.01.1900 r. w Kucowie, w 1920 r. spędził 5 miesięcy w niewoli litewskiej. Później stale związany z 12 pp i Szkołą Podchorążych jako instruktor. Podczas próby przedostania się na Zachód zatrzymany i osadzony w obozie jenieckim Grossborn. Twórca planu obrony polskich osiedli przed atakami band UPA. Aresztowany 19 lutego 1945 r. we Lwowie. Więziony przez sowietów, zeznawał w Moskwie jako świadek w procesie gen. L. Okulickiego. W styczniu 1946 r. skazany na 5 lat pobytu w obozach. Po odbyciu wyroku w kwietniu 1950 r. zesłany do Kraju Krasnojarskiego. Zwolniony z zesłania w 1954 r.

14-02-1972 r. - w Manchesterze zmarł Ludwik Kmicic-Skrzyński, generał brygady Wojska Polskiego

Był członkiem tzw. „ułańskiej siódemki” – patrolu Władysława Prażmowskiego „Beliny”, który w nocy z 1 na 2 sierpnia, jako pierwszy przekroczył granicę zaboru austriackiego z zaborem rosyjskim w Kocmyrzowie i 3 sierpnia wieczorem powrócił do Krakowa, a 6 sierpnia wyruszył wraz z 1 kompanią kadrową do Miechowa. W październiku 1918 r. został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany dowódcą szwadronu, a potem zastępcą dowódcy 1 Pułku Szwoleżerów w Chełmie. Wraz z tym pułkiem uczestniczył w zdobyciu Wilna i wyprawie kijowskiej. W lipcu 1920 r. został dowódcą 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich, na czele którego walczył w bitwie warszawskiej, w walkach na Suwalszczyźnie, operacji nad Niemnem i w ostatniej ofensywie na Krzywicze, kończącej wojnę polsko-bolszewicką. Wraz z Podlaską Brygadą Kawalerii wziął udział w kampanii wrześniowej. 6 października 1939 r. dostał się do niewoli. W niewoli niemieckiej przebywał w Opawie a od 24 stycznia 1942 r. w Oflagu II B Arnswalde. Następnie od połowy maja 1942 r. do kwietnia 1945 r. w Oflagu II D Gross-Born. Po opuszczeniu obozu wyjechał do Włoch i wstąpił do II Korpusu Polskiego. Po rozwiązaniu korpusu wyjechał do Anglii i zamieszkał w Manchesterze, Zmarł 14 lutego 1972 r. w Manchesterze i został pochowany na cmentarzu South End. odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości, Polonia Restituta 4 kl., dziewięciokrotnie Krzyżem Walecznych oraz Złotym Krzyżem Zasługi.

14-02-2008 r. - w Warszawie zmarł gen. Antonii Heda ps. Szary

Urodził się w Małomierzycach 11.10.1916 r. Podczas kampanii wrześniowej walczył w 12 DP pod Iłżą, później na Lubelszczyźnie. W lipcu 1940 r., podczas przejścia przez granicę, został schwytany przez NKWD i przetransportowany do twierdzy brzeskiej. Otrzymał wyrok 7 lat łagru. Zbiegł z niemieckiego obozu jenieckiego. Komendant ZWZ podobwodu Iłża. Zdobył więzienie niemieckie w Starachowicach, a z uwolnionych 80 więźniów stworzył oddział. Po wojnie pozostał w konspiracji; Ruch Oporu AK, Delegatura Sił Zbrojnych. Po udanej akcji na więzienie w Kielcach zaprzestał działalności konspiracyjnej. W 1948 r. aresztowany w Gdyni, otrzymał czterokrotną karę śmierci, którą zmieniono na dożywocie. Na wolność wyszedł w 1956 r. na mocy amnestii. Prowadził działalność niepodległościową. Inicjator i zastępca prezesa Światowej Federacji Polskich Kombatantów. Zmarł w Warszawie 14.02.2008 r. Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Polonia Mater Nostra Est, dwukrotnie Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych.
Użytkowników:
1
Artykułów:
62
Odsłon artykułów:
701313
Copyright © 2019 Bocheńscy Żołnierze Wyklęci. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Joomla! jest wolnym oprogramowaniem wydanym na warunkach GNU Powszechnej Licencji Publicznej.