Naczelna Prokuratura Wojskowa wystąpiła z wnioskiem rewizyjnym na jego korzyść. Najwyższy Sąd Wojskowy 27 lutego 1957 r. ostatecznie zmienił karę na 8 lat więzienia, o półtora roku niższą od faktycznie odbytej, do więzienia więc nie wrócił. Miał zrujnowane zdrowie, wycieńczony organizm. Nie miał środków do życia, przez ponad dwa lata nie miał mieszkania. W 1959 r. przydzielono mu mieszkanie w Bochni przy ul. Bieruta, które wymagało kapitalnego remontu, na który nie miał środków. Był szykanowany, odmawiano mu wszelkiej pomocy, nie pozwolono na wyjazd za granicę na operację jego siedemnastoletniej, ciężko chorej córce Danucie, która niedługo potem zmarła. Ponieważ nie mógł podjąć pracy w wyuczonym zawodzie nauczyciela, w styczniu 1957 r. przyjął posadę w Miejskim Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej w Bochni na stanowisku starszego planisty, by pod koniec swej kariery zawodowej dojść do stanowiska dyrektora do spraw ekonomicznych przedsiębiorstwa. 12 marca 1957 r. Referat ds. Bezpieczeństwa KP MO w Bochni założył przeciwko niemu sprawę ewidencyjno-obserwacyjną. Każdy jego krok śledzili agenci: "Kozakiewicz", "Ryszard", Piłkarz". Dopiero w sierpniu 1960 r. zakończono wobec niego czynności obserwacyjne, gdy SB doszła do wniosku, że nie przejawia czynnej działalności antypaństwowej. Wielokrotnie był nakłaniany do wstąpienia do PZPR, ale zawsze stanowczo odmawiał. Nigdy nie wystąpił o rehabilitację. W październiku 1959 r. podjął, w trybie zaocznym, przerwane aresztowaniem studia na drugim roku Wydziału Prawa UJ.

W czerwcu 1963 r. uzyskał tytuł magistra praw. 8 lutego 1965 r. zdał egzamin na stanowisko radcy prawnego, co pozwoliło podjąć mu dodatkową pracę w charakterze radcy prawnego w Miejskim Zakładzie Gospodarki Mieszkaniowej oraz w Powiatowym Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym w Bochni. Na emeryturę przeszedł w lipcu 1980 r. Schorowany organizm, zrujnowany długotrwałym pobytem w więzieniu, coraz bardziej odmawiał posłuszeństwa. Zmarł zaledwie 7 miesięcy po przejściu na emeryturę, 9 marca 1981 r. i został pochowany na cmentarzu komunalnym w Bochni. Na wniosek rodziny 20 grudnia 1994 r. Sąd Wojewódzki w Warszawie pośmiertnie unieważnił wszystkie wyroki wydane na niego. W 2012 r. córka Władysława Gałki, Maria Kamykowska, przy współpracy z historykami IPN, Janem Żarynem i Leszkiem Rysakiem, zebrała przechowywaną niemal w komplecie korespondencję rodzinną z uwięzionym ojcem. „Masz rywalkę Polskę'.

Korespondencja więzienna Władysława Gałki (1949–1956)” to dzieło niezwykłe, obrazujące wewnętrzną przemianę człowieka, postawionego wobec sytuacji ekstremalnych. Z jednej strony była to przemiana duchowa (niewierzący do tej pory Gałka przyjął dar wiary), z drugiej strony tytaniczna praca nad sobą, zwalczanie poczucia beznadziei i wyzbycie się nienawiści do prześladowców. Najpełniej przedstawia to następujący urywek jednego z listów: „Uśmiechnijcie się! bo tatuś się uśmiecha stale do tych cudownych radości, jakie go czekają w Waszym gronie po powrocie. A ja powrócę, choćby się "wszystkie moce przeciwności" sprzysięgły na nasze szczęście, bo Bóg jest z nami. Modlę się o wszystko do Boga, ale w szczególności teraz o to, by Bóg pozwolił mi uczciwie i godnie dotrwać do końca, bo to jest ważniejsze od wszystkiego; wolność wobec tego jest tylko drobiazgiem, który z łatwością winno się odrzucić, gdyby miała kolidować z nimi. Zresztą, co to znaczy być wolnym?! Mnie się zdaje, że być wolnym czasem łatwiej za kratami niż z zewnątrz. A ja się czuję tak bardzo wolnym"…

 

Bibliografia Źródła niepublikowane: IPN Bu 259/177, Pszon Mieczysław oraz 5 innych, akt oskarżenia przeciwko Mieczysławowi Pszonowi, Władysławowi Gałce, Marianowi Pajdakowi, Lechowi Masłowskiemu, Józefowi Lesserowi i Józefowi Łukaszewiczowi; IPN Kr 010/9278, Gałka Władysław. Publikacje: Maria Kamykowska, "Gałka Władysław", w: Małopolski Słownik Biograficzny Uczestników Działań Niepodległościowych 1939-1956, t. 12, Kraków 2007, str. 28-32; Tomasz Jan Biedroń, Władysław Gałka, Noty Biograficzne, Annales Universitas Paedagogicae Cracoviensis, Studia de Securitate et Educatione Civili I, 2010 r., str. 171-172; „Masz rywalkę Polskę”. Korespondencja więzienna Władysława Gałki (1949–1956), red. Maria Kamykowska i Jan Żaryn przy współpracy Leszka Rysaka, Warszawa 2012, stron 440.

Użytkowników:
1
Artykułów:
62
Odsłon artykułów:
708346
Copyright © 2019 Bocheńscy Żołnierze Wyklęci. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Joomla! jest wolnym oprogramowaniem wydanym na warunkach GNU Powszechnej Licencji Publicznej.